Θέλουν τα αυτονόητα, να γίνουν αδιανόητα…

Μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, η 1^Η Μαΐου αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Τιμούμε αυτούς που ξεσηκώθηκαν τον Μάη του 1886 για να διεκδικήσουν το οκτάωρο αλλά και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τιμούμε αυτούς που μέσα σε αυτά τα 128 χρόνια αγωνίστηκαν για τα δίκαια των εργαζομένων. Δόθηκαν πολλοί εργασιακοί αγώνες, υπήρξαν θυσίες, χύθηκε αίμα ανά το παγκόσμιο όμως, όχι άδικα.

 

Μέσα από το συνδικαλισμό και την συλλογικότητα οι εργαζόμενοι πέτυχαν πολλά. Εξασφάλισαν δικαιώματα όπως η κοινωνική ασφάλιση, τα οποία συμβάλουν στην ευημερία και βελτιώνουν την ποιότητα ζωής. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός η προσφορά του Λαϊκού Κινήματος και της Αριστεράς στην Κύπρο για να γίνουν  τα αδιανόητα, αυτονόητα, για να γίνουν τα εργασιακά αιτήματα, κατακτήσεις.

Δυστυχώς στην Ευρώπη του σήμερα (σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Κύπρος αλλά και σε πολλές άλλες) βλέπουμε την μεγαλύτερη κατάρρευση που έγινε ποτέ, σε αυτά τα εργασιακά δικαιώματα. Καταρρέει ο λαός μέσα σε συνθήκες εξαθλίωσης. Πληρώνει ο λαός το τίμημα ενός ελαττωματικού συστήματος αλλά και τα λάθη κύρια των μεγάλων Χρηματοπιστωτικών οίκων που προκάλεσαν την κρίση.

 

Η Κύπρος του Μνημονίου και της Τρόικας είναι ήδη πολύ διαφορετική από την Κύπρο που γνωρίζαμε τα προηγούμενα χρόνια. Πλέον στην Κύπρο επικρατεί η υπέρμετρη λιτότητα και οι περικοπές που πλήττουν πρώτα και κύρια τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Η ανεργία καλπάζει  και  πολλοί νέοι μας και όχι μόνο αναγκάζονται  να ξενιτευτούν. Καταντήσαμε όσοι εξακολουθούμε να έχουμε εργασία να νιώθουμε ενοχές. Μέσα σε αυτές τις αρνητικές συνθήκες η Κυβέρνηση πανηγυρίζει γιατί εξασφαλίζει σαν καλό παιδί τα συγχαρητήρια της Τρόικας και των Ευρωπαίων «φίλων» της. Πανηγυρίζουν γιατί  χρησιμοποιούν την κρίση ως άλλοθι για να αφαιρέσουν από τους εργαζόμενους σημαντικά δικαιώματα και να προχωρήσουν με πολιτικές που ονειρεύονταν εδώ και χρόνια  όπως είναι οι ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων ημικρατικών οργανισμών ώστε να καρπωθούν τον κρατικό πλούτο λίγοι.

 

Είναι πλέον αντιληπτό ότι η πολυδιαφημιζόμενη Παγκοσμιοποίηση, αντί να στοχεύει στην διεθνοποίηση της ευημερίας, μοιράζει μόνο προβλήματα και δυστυχία. Άλλωστε αυτή η παγκοσμιοποίηση βασίζεται σε ένα ακραίο οικονομικό σύστημα, τον νεοφιλελευθερισμό ο οποίος τελικά το μόνο που καταφέρνει είναι οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί, πάμπτωχοι.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες λοιπόν που ζούμε αποδεικνύεται περίτρανα ότι τα μηνύματα, τα διδάγματα και οι στόχοι του Μάη του 1886 είναι διαχρονικοί. Στην αρχή του άρθρου μου, είχα μιλήσει για τους αγώνες που έδωσε η Αριστερά ώστε τα αδιανόητα να γίνουν αυτονόητα.

Σήμερα, οι προστάτες του πλούτου και οι εργοδοτικοί σύνδεσμοι θέλουν και πάλι τα αυτονόητα να γίνουν αδιανόητα. Αρκεί κάποιος να δει ως παραδείγματα τις μεθοδεύσεις που έγιναν για τα νέα ωράρια των καταστημάτων προς ικανοποίηση των μεγαλοεπιχειρηματιών, τις περικοπές στην Υγεία, στην Εκπαίδευση, αλλά και τις μεθοδεύσεις που γίνονται και θα επιδεινωθούν στα θέματα της κοινωνικής πρόνοιας.  

Η μόνη αξιόπιστη δύναμη για να αντισταθεί σε αυτή την αρνητική πορεία είναι το ΑΚΕΛ αλλά και ολόκληρο το Λαϊκό Κίνημα το οποίο συνεχίζει σταθερά να προασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων ώστε να υπάρχει πρόοδος και όχι πισωγυρίσματα. Ενόψει και τον Ευρωπαϊκών εκλογών έχει εντατικοποιηθεί η προσπάθεια για περιθωριοποίηση και αποδυνάμωση της Αριστεράς στην Κύπρο. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να το πετύχουν γιατί πλέον θα είναι εντελώς ελεύθερο το πεδίο για να τα ρημάξουν όλα.

 

Οι Ευρωεκλογές είναι ένα δημοψήφισμα για τις Πολιτικές της Τρόικας και είναι μια καλή ευκαιρία να δοθούν μηνύματα. Η αποχή δεν θα στείλει μηνύματα γιατί απλά δεν τους ενδιαφέρει αν ο κόσμος στην Κύπρο δεν αφήσει τον καναπέ  για να πάει να ψηφίσει. Τους ενδιαφέρει όμως και ανησυχούν εάν η Ευρωπαϊκή Ενωμένη Αριστερά  ενδυναμωθεί στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Η Εργατική Πρωτομαγιά μας υπενθυμίζει αυτό το καθήκον και αυτή την υποχρέωση.  Ας μην τους αφήσουμε να πετύχουν τα αυτονόητα, να γίνουν αδιανόητα.

Μιχάλης Κ. Πούρος

Εκλογές για χάος ή για ελπίδα….

Η Ελλάδα οδεύει προς νέες εκλογές και όλη η Ευρώπη παρακολουθεί τα τεκταινόμενα με κομμένη την ανάσα. Περισσότερο άγχος έχουμε εδώ στην Κύπρο, αφού τυχόν ένα αποτέλεσμα που θα οδηγήσει την Ελλάδα στην δραχμή, δηλαδή στην χρεοκοπία, είμαστε οι πρώτοι που θα κτυπηθούμε βαριά από αυτό το οικονομικό τσουνάμι.

Με τυχόν πτώχευση της Ελλάδας, θα χαθούν πολλά κεφάλαια των Κυπριακών τραπεζών οι οποίες είχαν την «σοφία» να εκτεθούν σε τόσο μεγάλο βαθμό στα Ελληνικά ομόλογα. Οι επιπλέον τεράστιες ζημιές των τραπεζών είναι ικανές να οδηγήσουν την Κυπριακή οικονομία σε κατάρρευση. Το χρήμα είναι το κύριο οξυγόνο για να αναπνέει μια οικονομία και οι Τράπεζες μας έχουν αφήσει πολύ από αυτό το οξυγόνο στον αέρα με αποτέλεσμα σήμερα να κινδυνεύουμε από οικονομική ασφυξία. Η Κυπριακή Κεντρική Τράπεζα που έχει την ευθύνη να ελέγχει την «βαλβίδα οξυγόνου» της κάθε Τράπεζας απέτυχε παταγωδώς. Οι συνέπειες από μια τέτοια κατάρρευση θα είναι πολύ πιο επώδυνες στον απλό πολίτη, ο οποίος δεν ευθύνεται για αυτή την κακοδιαχείριση κεφαλαίων.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι για την παγκόσμια οικονομική κρίση ευθύνεται το ακραίο οικονομικό σύστημα του νεοφιλελευθερισμού το οποίο τελικά έχει πετύχει τον στόχο του να γίνουν οι πλούσιοι, πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, εξαφανίζοντας σταδιακά και την μεσαία τάξη. Είναι πλέον αντιληπτό ότι η πολυδιαφημιζόμενη παγκοσμιοποίηση, αντί να στοχεύει στην διεθνοποίηση της ευημερίας, μοιράζει μόνο προβλήματα και δυστυχία.

 

Πέραν όμως, από τις αδυναμίες του συστήματος, για την συνεχιζόμενη Ελληνική οικονομική και πολιτική κρίση ευθύνες συναντούμε πρώτα και κύρια στην ανεξέλεγκτη διαφθορά και κακοδιαχείριση των εκάστοτε Ελληνικών Κυβερνήσεων (από ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία) οι οποίοι έχουν φέρει την χώρα στα σημερινά χάλια. Φυσικά αυτές οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύτηκαν και την ανοχή της μεγάλης μάζας των Ελλήνων ψηφοφόρων που τους στήριζαν επί σειρά ετών. Δεν φτάνει που φόρτωσαν στην χώρα ένα δυσβάστακτο χρέος και ένα τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα διαπραγματευτήκαν με τον χειρότερο τρόπο τα μνημόνια από τον Μηχανισμό στήριξης.

Είναι μεγάλη η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να δώσει σωστές λύσεις αφού τελικά επικρατεί το εθνικό συμφέρον των μεγάλων χωρών έναντι του συνόλου, μετατρέποντας την σε μια Ένωση πολλών ταχυτήτων όπου πλέον οι φτωχές χώρες θα είναι οικονομικά όμηροι των δυνατών. Δυστυχώς, η Ευρώπη αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της Ελλάδας με ανθρωπισμό και ρεαλισμό, ώθησε τα πράγματα σε χειρότερες καταστάσεις μέσα από πολιτικές ακραίας λιτότητας. Τα μνημόνια που σέρβιραν στην Ελλάδα δεν έδωσαν θεραπεία αλλά έπληξαν άμεσα την ρευστότητα και απώθησαν την ανάπτυξη. Η κα. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί θέλησαν να προστατεύσουν πρώτα και κύρια τα δικά τους κεφάλαια και συμφέροντα θέτοντας σε δεύτερη μοίρα το καλό του Ελληνικού λαού αλλά και της Ευρώπης γενικότερα. Για αυτές τους τις ακραίες αποφάσεις ο κ. Σαρκοζί έχει ήδη πάει σπίτι του, και η κα. Μέρκελ εάν δεν αλλάξει στρατηγική διαφαίνεται ότι και αυτή θα έχει την ίδια κατάληξη.

Ευθύνες καταγράφονται και στην διαχρονική αποτυχία της Ελληνικής Αριστεράς να δώσει ενιαία εναλλακτική επιλογή στον λαό. Ακόμη και τώρα που ο λαός τους έδειξε μια ξεκάθαρη διάθεση να τους εμπιστευθεί απέτυχαν να αφήσουν στην άκρη τα κομματικά τους συμφέροντα για το καλό του τόπου.

Η δε απόφαση του κ. Σαμαρά να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές αυτή την δεδομένη στιγμή κρίνεται ως άκρως απαράδεκτη. Είναι εμφανές ότι τέτοιοι πολιτικοί ηγέτες είναι πολύ κατώτεροι των περιστάσεων. Η Ελλάδα χρειαζόταν επίμονα μια περίοδο σταθερότητας μέσα σε κλίμα ενότητας και όχι εκλογές και το αλαλούμ που βλέπουμε σήμερα. Φαίνεται ότι κάποιοι δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους και ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η καρέκλα και τα αξιώματα.

Οι πρόσφατες εκλογές δεν έδειξαν φώς στο τούνελ αλλά αντίθετα βύθισαν περισσότερο την χώρα στο σκοτάδι. Επιτέλους, όλοι οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες θα έπρεπε να είχαν πάρει τα μηνύματα. Η Ελλάδα βουλιάζει και το κουπί θα πρέπει να το τραβήξουν όλοι μαζί και όχι ο καθένας να πηδά στην θάλασσα για να σώσει τον εαυτούλη του. Αν βουλιάξει η Ελλάδα όλοι θα βρεθούν στον βυθό και μαζί και η Κύπρος η οποία έχει αφεθεί να εκτεθεί στα Ελληνικά ομόλογα.

Μια ενωμένη ελληνική αριστερά μπορεί να δώσει διέξοδο. Μπορεί να δώσει στο λαό μια ειλικρινή ρεαλιστική πρόταση. Η σύνεση και η λογική προστάζουν ότι τα μνημόνια δεν μπορούν εύκολα να καταργηθούν. Θα μπορούσε όμως να διεκδικηθεί μια επαναδιαπραγμάτευση με κάποιους άλλους όρους οι όποιοι θα επιτρέπουν και μέτρα προς την πλευρά της ανάπτυξης.

Η Ελλάδα δεν θα πρέπει να μπει στο περιθώριο της Ευρώπης, βγάζοντας την έξω από το ευρώ. Μία τέτοια κίνηση δυνατόν να θέσει σε κίνδυνο ακόμη και εθνικά πολιτικά ζητήματα αφού η Τουρκία δεν έπαψε ποτέ να καραδοκεί.

Βλέποντας όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα νιώθεις μέσα σου μια απέραντη λύπη. Λύπη για το πώς κατάντησε αυτή η χώρα, διότι περί κατάντιας πρόκειται. Μια χώρα που δίδαξε τον κόσμο τόσα πολλά ιδεώδη όπως η Δημοκρατία, το Ολυμπιακό πνεύμα και έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα ένα απέραντο Πολιτιστικό πλούτο. Δυστυχώς, η Ελλάδα του Σωκράτη, του Αριστοτέλη, του Πυθαγόρα δεν έχει ούτε την παραμικρή σχέση με την Ελλάδα του χαοτικού σήμερα.

Ο Ελληνικός λαός νιώθει θυμωμένος και αδικημένος, όμως στις 17 του Ιούνη θα πρέπει να προσγειωθεί και να ψηφίσει με την λογική και όχι με το συναίσθημα. Τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών θα κριθούν ως θετικά εάν θα οδηγήσουν την χώρα σε σχηματισμό κυβέρνησης που θα αφήσει την χώρα στο Ευρώ και όχι να την γυρίσει πίσω στην δραχμή, με ξεκάθαρη εντολή έστω μερικής επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου για να υπάρξουν και προοπτικές οικονομικής ώθησης.

Ας ελπίσουμε ότι η νέα Κυβέρνηση (αν προκύψει) θα διεκδικήσει κάτι περισσότερο από την άσπλαχνη Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι θα οδηγήσει την χώρα με την μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση μακριά από τον γκρεμό, σε συνθήκες σταθερότητας, κάτι που θα βοηθήσει την ανάπτυξη αλλά και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων.

Φυσικά εδώ στην Κύπρο θα πρέπει να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα εφαρμόζοντας προληπτική στρατηγική για κάθε αρνητικό ενδεχόμενο.

Ας ελπίσουμε ότι στις 17 Ιουνίου θα έχουμε εκλογές που θα δώσουν ελπίδα και όχι χάος. Ευτυχώς που έκτισαν αυτό τον φάρο Πολιτισμού πάνω σε ένα λόφο για να δίνει έστω μια ελπίδα ότι η Ελλάδα μπορεί να επανέλθει, να μεγαλουργήσει ξανά και να καταφέρει πολλά. Η ελπίδα μας λοιπόν με όλα αυτά τα λυπηρά που βλέπουμε ο λόφος του Παρθενώνα…αυτός απέμεινε!

Μιχάλης Κ. Πούρος

Πίσω από την αποχή, ξανά…

Το κύριο περιεχόμενο σε αυτό το άρθρο έχει δημοσιευτεί ξανά τον περασμένο Ιούνιο και αναφερόταν στις Βουλευτικές Εκλογές όπου η αποχή είχε φτάσει στο 21.32%. Και τότε το μεγάλο ποσοστό ήταν η αιτία να προβαίνουν όλοι σε ένα ειλικρινή προβληματισμό αλλά χωρίς ουσιαστικά μέτρα αφού όπως φάνηκε και στις πρόσφατες Δημοτικές εκλογές η αποχή παρουσιάζει αυξητική τάση (33.38% αποχή στην εκλογή Δημάρχων και 35.36% αποχή στην εκλογή Δημοτικών Συμβουλίων). Έχω εμπλουτίσει το άρθρο μου με κάποια νέα στοιχεία χωρίς να αλλοιώνεται η ουσία του ζητήματος. Ελπίζω ο προβληματισμός αυτή την φορά να μην περιοριστεί μόνο, σε θεωρητικές επισημάνσεις.

 

Ο κάθε ευσυνείδητος πολίτης προβληματίζεται για αυτή την μεγάλη καταγεγραμμένη επαναλαμβανόμενη πλέον απουσία από την κατά τα άλλα γιορτή της Δημοκρατίας. Προσωπικά ανησυχώ για αυτή την νέα τάση ιδιαίτερα ανάμεσα στην νεολαία η οποία βγάζει μια αρνητική στάση, απέναντι στα κόμματα, στην πολιτική αλλά και τους θεσμούς που αντιπροσωπεύει.

 

Βεβαιότατα η αποχή δεν οφείλεται σε μία και μόνο αιτία αλλά εντοπίζω τρεις κύριες αρνητικές αντιλήψεις / συμπεριφορές οι οποίες μπορεί και να συμπίπτουν και οι οποίες οδηγούν σε αυτή την πολιτική έκφραση:

1. Οι διαμαρτυρόμενοι: Υπάρχουν αυτοί που νιώθουν αδικημένοι για τον δικό τους υποκειμενικό λόγο και έτσι νιώθουν ότι με την αποχή παίρνουν έμμεσα εκδίκηση. Αναμφίβολα η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Υπάρχουν αιτήματα τα οποία αντικειμενικά επιβάλουν λύσεις ενώ υπάρχουν και αιτήματα που βασίζονται ξεκάθαρα στην σφαίρα του παράλογου, και του υπέρμετρου προσωπικού συμφέροντος. Πέραν από την ικανοποίηση αιτημάτων υπάρχουν και αυτοί που απέχουν ως διαμαρτυρόμενοι για το σημερινό πολιτικό λόγο αλλά και για την αρνητική κατάσταση στην πολιτική ζωή του τόπου. Επιπλέον, η οικονομική κρίση έχει σίγουρα αυξήσει τους συμπολίτες μας που εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία.

2. Οι απαθείς: Εδώ συναντούμε αυτούς που δεν αναγνωρίζουν αυτό που είπε ο Αριστοτέλης ότι δηλαδή ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον. Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τα πολιτικά δρώμενα του τόπου και πολύ συχνά καταφεύγουν στην εύκολη φράση «οι Πολιτικοί είναι όλοι ίδιοι». Δεν τους νοιάζει αν παίρνονται πολιτικές αποφάσεις που τους επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα και είναι μόνιμα εκτός οποιασδήποτε πολιτικής σκέψης και αντίληψης. Προσωπικά θεωρώ την απάθεια ως την πιο επικίνδυνη συμπεριφορά για την Δημοκρατία.

 

3. Οι αμελείς: Τέλος έχουμε αυτούς που πραγματικά διαπρέπουν με την ανοργανωσιά τους. Εδώ αναφέρομαι σε αυτούς που έχασαν τα εκλογικά τους βιβλιάρια και ζητούσαν τελευταία ώρα να βγάλουν άλλα. Αναφέρομαι σε αυτούς που πήγαν να ψηφίσουν με την πολιτική ταυτότητα ή με το διαβατήριο. Αλλά και σε αυτούς που δεν είχαν εγγραφεί έγκαιρα στους εκλογικούς καταλόγους για να μπορέσουν να εξασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.

 

Θεωρώ ότι αυτές οι τρεις μορφές συμπεριφοράς δίνουν σε μεγάλο βαθμό την εικόνα για το ποιοι εντάσσονται στην ομάδα της αποχής. Τα μεγάλα ποσοστά αποχής αποτελούν πρόκληση για ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα της Κύπρου αλλά και για την κοινωνία μας, για να μην επαναληφθεί αυτή η εικόνα στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Για να επιλυθεί όμως ένα πρόβλημα θα πρέπει σίγουρα να παρθούν διορθωτικά μέτρα όπως επίσης και να αλλάξουν νοοτροπίες ως ακολούθως:

A. Η επαφή με τον κόσμο: Επιβάλλονται οι πιο συχνές επαφές των πολιτικών με τον απλό άνθρωπο ώστε να σμικρυνθεί το επικοινωνιακό χάσμα που υπάρχει σήμερα αλλά και για να παίρνουν οι πολιτικοί συνεχώς τον παλμό της κοινωνίας. Ιδιαίτερα στο κόμμα μας υπάρχουν τεράστια περιθώρια για να βελτιωθεί ο κομματικός μηχανισμός μέσα από ενίσχυση, αποκέντρωση και αναδιοργάνωση, ώστε να επιτευχθεί περισσότερη ευελιξία και αποτελεσματικότητα. Σίγουρα υπάρχουν αιτήματα τα οποία μπορούν να επιλυθούν άμεσα, υπάρχουν όμως και προβλήματα που χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να εξευρεθούν λύσεις. Τουλάχιστον ο κάθε Πολίτης να γνωρίζει τί προσπάθειες έγιναν και να ξέρει ότι το αίτημα του δεν ικανοποιήθηκε για συγκεκριμένους αντικειμενικούς λόγους. Η τεχνολογία πρέπει να μπει περαιτέρω στην υπηρεσία των βουλευτών για συνεχή επικοινωνία με το κοινό (ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης κ.α.).

B. Το επίπεδο της πολιτικής: Επιβάλλεται να ανεβεί το επίπεδο του πολιτικού λόγου. Ο Πολίτης δικαιούται κάτι πολύ περισσότερο από τις υπερβολές, την καταστροφολογία, τον μηδενισμό, τον λαϊκισμό και την κασσανδρολογία. Ο Πολίτης δικαιούται ένα βελτιωμένο τρόπο συζητήσεων και επιχειρηματολογίας αφού οδεύομαι στο να αντιγράφουμε το αρνητικό φαινόμενο των τηλεοπτικών παράθυρων στην Ελλάδα όπου δεν υπάρχει περίπτωση να μιλά κάποιος και να μην τον διακόψουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην περνούν ξεκάθαρα τα μηνύματα στον λαό αλλά να βγαίνει μια συγχυσμένη εικόνα ότι λίγο πολύ πάλι τσακώνονται. Για να γίνονται σωστές συζητήσεις χρειάζονται και σωστοί συντονιστές / δημοσιογράφοι οι οποίοι θα πρέπει να επιδιώκουν με την σειρά τους, οι πολίτες να πάρουν ξεκάθαρα μηνύματα και θέσεις και όχι να επιδιώκουν την όξυνση και την αντιπαράθεση για να ανεβούν τα νούμερα της εκπομπής.

Γ. Τα ΜΜΕ: Επιβάλλεται τα ΜΜΕ να κρατήσουν μια πιο θετική προσέγγιση προς την πολιτική η οποία έχει πολλά θετικά για να προβληθούν. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου μέσα από εκπομπές προάγεται η απαξίωση με γενικά και αόριστα σχόλια τσουβαλιάζοντας όλους τους πολιτικούς σε ένα καλάθι χωρίς διαχωρισμό. Δυστυχώς, τα ΜΜΕ προβάλουν συνεχώς μια καταθλιπτική εικόνα γιατί ανακάλυψαν ότι αυτό πουλά καλύτερα. Με αυτή την τακτική παρασύρουν τους πολίτες σε μια απαισιοδοξία όπου όλα είναι μαύρα και αρνητικά. Θα πρέπει κυρίως η τηλεόραση που σήμερα δυστυχώς έχει την δύναμη να διαμορφώνει απόψεις και αντιλήψεις να δώσει περισσότερο χρώμα στις ειδήσεις πέραν από το μαύρο, να δώσει και την ευχάριστη νότα των πραγμάτων ώστε ο Πολίτης να αποκτήσει την ελπίδα μέσα του. Ο Κύπριος Πολίτης δικαιούται μια πιο ψηλού επιπέδου ενημέρωση και πληροφόρηση ώστε να διαμορφώνει καλύτερα τις δικές του αντιλήψεις.

Δ. Η εκλογική διαδικασία: Υπάρχουν μεγάλα περιθώρια για να απλοποιηθεί η εκλογική διαδικασία ώστε να γίνει πολύ πιο εύκολη και ευέλικτη η πρόσβαση στην ψηφοφορία. Επίσης κάποια στοιχεία που συζητούν έντονα οι πολίτες και θα πρέπει να διερευνηθούν είναι:

 Όχι σε δημάρχους πολλών θητειών.

 To ενδεχόμενο οριζόντιας ψηφοφορίας σε τοπικές εκλογές.

 Η εκλεξιμότητα των πιθανών υποψηφίων θα πρέπει να αναλύεται τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά.

 Η πολύ μεγάλη καθυστέρηση στην υπόδειξη υποψηφίων.

 

Κλείνοντας είναι ξεκάθαρο ότι η αποχή δεν εξυπηρετεί κανένα. Πολίτης = Πολιτική και καμία αποχή δεν μπορεί να αλλάξει αυτή την σχέση. Στο χέρι όλων είναι η Κύπρος να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση όσον αφορά την συμμετοχική δημοκρατία και όχι να πέφτουμε θύματα μιμητισμού από την πολύ μεγάλη αποχή που έχουν άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

 

Οι οπαδοί της αποχής θα πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα αλλά με ξεκάθαρες τοποθετήσεις και πρωτοβουλίες από ενεργά σύνολα και ενεργούς πολίτες. Στο ημι-κατεχόμενο νησί μας αντί να απέχουμε πρέπει να συμμετέχουμε. Το αποτέλεσμα θα είναι πολύ καλύτερο γιατί η όποια πρόοδος χρειάζεται συλλογικότητα και αισιοδοξία.

 

Μιχάλης Κ. Πούρος

Καμπανάκι για συσπείρωση…

Η όλη επικοινωνιακή στρατηγική του κ. Αναστασιάδη θα πρέπει να είναι ένα καμπανάκι για συσπείρωση του ΑΚΕΛ. Έχουν εδώ και καιρό αρχίσει την Προεκλογική εκστρατεία για τις Προεδρικές εκλογές του 2013 και όλα θυσιάζονται στον βωμό για να εκλεγεί πάση θυσία ο κος. Αναστασιάδης, Πρόεδρος. Έχουν μετατρέψει και τις Εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση σε Προεδρικές εκλογές χρησιμοποιώντας και πάλι μια επικοινωνιακή στρατηγική η οποία ισοπεδώνει και μηδενίζει τα πάντα, χαμηλώνοντας έτσι το επίπεδο του πολιτικού λόγου. Αυτή η εικόνα είναι ιδιαίτερα ξεκάθαρη στην εκλογική αναμέτρηση στον Δήμο Λεμεσού.

Η απόφαση του ΔΗΣΥ για μη στήριξη του Αντρέα Χρίστου φανερώνει τον πραγματικό τρόπο σκέψης αυτού του κομματικού χώρου αλλά και το πραγματικό πρόσωπο του ΔΗΣΥ και του Νίκου Αναστασιάδη. Ενώ πριν λίγο καιρό ο κύριος Αναστασιάδης έσταζε μέλι για τον Αντρέα Χρίστου και το έργο που έχει επιτελέσει, τελικά, άλλαξε κατεύθυνση. Φαίνεται ότι επικράτησαν οι δεξιόστροφες πιέσεις, για να μην υποστηριχτεί κάποιος που προέρχεται από την Αριστερά και το ΑΚΕΛ, άσχετα εάν ο Αντρέας Χριστού είναι ίσως ο πιο πετυχημένος Δήμαρχος που έχει περάσει ποτέ από την Λεμεσό. Βλέπετε το δόγμα «ενώνουμε δυνάμεις» συνεχίζεται. Δηλαδή να ενωθούν οι δυνάμεις της δεξιάς, της κεντροδεξιάς και της ακροδεξιάς με κύριο ορίζοντα τις Προεδρικές του 2013. Ο κύριος Αναστασιάδης αλλάζει θέσεις με κάθε ευκολία, μεταλλάσσεται έτσι ώστε να είναι αρεστός σε όλους. Ακολουθεί δηλαδή μια επικοινωνιακή τακτική, ότι θέλεις να ακούσεις θα το λέω, ώστε να δελεάσει ψηφοφόρους από όλους τους χώρους πλην φυσικά της Αριστεράς. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, παρόλο που ξεκάθαρα έχει τοποθετηθεί θετικά στο έργο του Αντρέα Χρίστου κρύβεται τώρα τάχατες πίσω από τις διαδικασίες του κόμματος.

Όλα αυτά τα επικοινωνιακά παιχνίδια δεν μας ξεγελούν αλλά αντίθετα ξεκαθαρίζουν το τοπίο και καταρρίπτουν μύθους που ο ΔΗΣΥ προσπάθησε να περάσει κατά καιρούς. Για παράδειγμα ο ΔΗΣΥ παρουσιαζόταν ως ο κύριος υποστηριχτής της κοινωνίας των πολιτών. Εδώ ξεκάθαρα η κοινωνία των πολιτών όχι μόνο δείχνει, αλλά φωνάζει και επαινεί την συνέχιση της Δημαρχίας Αντρέα Χρίστου. Συνεπώς ο ΔΗΣΥ έχει γράψει στα παλαιοτέρα των υποδημάτων του την κοινωνία των πολιτών για να εξυπηρετήσει τις δικές του σκοπιμότητες.

Σε όλη αυτή την ιστορία υπάρχει μόνο μία πραγματικότητα. Όλα θυσιάζονται στο βωμό της υποψηφιότητας του Νίκου Αναστασιάδη. Συνεπώς ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ για την Λεμεσό είναι κατά κάποιο τρόπο η διέξοδος του Ν. Αναστασιάδη, ώστε, με κανένα τρόπο να μην δυσαρεστήσει την φανατική δεξιά της Λεμεσού. Άδικος κόπος. Ο κόσμος της Λεμεσού θα απαντήσει ξεκάθαρα ότι οι επιτυχημένοι Δήμαρχοι όπως ο Αντρέας Χρίστου πρέπει να επιβραβεύονται και όχι να θυσιάζονται για τις προσωπικές και κομματικές φιλοδοξίες. Ο Αντρέας Χρίστου έχει δώσει νέα πνοή στην πόλη του και αυτό το λένε όχι μόνο οι δημότες της πόλης αλλά και οι επισκέπτες της. Με το έργο του έχει επιβεβαιώσει για τα άριστα διοικητικά και οργανωτικά του καθήκοντα και είναι σίγουρο ότι η Λεμεσός θα του δώσει την ευκαιρία για ακόμη περισσότερα έργα την επόμενη πενταετία.

Ο κόσμος της Αριστεράς θα πρέπει να συμμετάσχει δυναμικά στις επερχόμενες Δημοτικές εκλογές στηρίζοντας τα ψηφοδέλτια και τους Υποψήφιους του ΑΚΕΛ Αριστερά Νέες Δυνάμεις. Το ΑΚΕΛ έχει πρωτοστατήσει για την αναβάθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και θα συνεχίσει να την υπηρετεί με συνέπεια και υπευθυνότητα.

Συνεπώς για τις εκλογές του 2013 θα πρέπει ο κύριος Αναστασιάδης να πάρει δυνατή απάντηση το 2011. Συσπείρωση λοιπόν του ΑΚΕΛ σε όλους τους Δήμους και Κοινότητες, για να δώσουμε εμείς πρώτοι το μήνυμα στον κύριο Αναστασιάδη.

Μιχάλης Κ. Πούρος

Πρώτα Ψηφίζουμε, Μετά Παραλία…

Άρθρο - Μάιος 2009

Οι Ευρωεκλογές έχουν ιδιαίτερη σημασία αφού όλοι είμαστε μάρτυρες των σημαντικών αποφάσεων που παίρνονται στο Ευρωκοινοβούλιο. Δεν πρέπει να «διαπρέψουμε» και πάλι με την απουσία μας. Στις προηγούμενες Ευρωεκλογές πολλοί ήταν αυτοί που προτίμησαν τις παραλίες από το να θυσιάσουν έστω λίγο χρόνο να εξασκήσουν το εκλογικό τους καθήκον.

Ανοίγοντας το λεξικό για να μάθω περισσότερα για την λέξει αδιαφορία διαπίστωσα ότι βρίσκεται ως συνώνυμο με λέξεις όπως είναι η αμέλεια, η απάθεια, η ασυγκινησία, η αναισθησία. Η αδιαφορία περιγράφετε ως η έλλειψη ενδιαφέροντος και η μη αντίδραση σε εξωτερικά ερεθίσματα.
Με τραγική αδιαφορία διακατέχονται όσοι εκφράζονται όλο και πιο συχνά ότι δεν θα παν να ψηφίσουν. Η απάντηση μου σε τέτοιες απόψεις είναι η εξής:

Θεωρώ ως υποχρέωση του κάθε Κύπριου/ας που ονομάζεται πολίτης να εκτελεί το χρέος του απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία. Όπως υποχρεωτικά έχουμε ταυτότητες ή διαβατήρια έτσι και η ψήφος του κάθε πολίτη είναι αναγκαία για να εννοούμε αυτά που λέμε περί Δημοκρατίας. Ως πολιτογραφημένα μέλη της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουμε το δημοκρατικό δικαίωμα της ψήφου. Πρόκειται λοιπόν για δικαίωμα που κέρδισε και διεκδίκησε ο κάθε λαός ώστε να υπάρχει πραγματική δημοκρατία σε μια χώρα. Άρνηση στην ψήφο είναι άρνηση στην δημοκρατία γυρίζοντας την πλάτη στους θεσμούς της ίδιας μας της χώρας αλλά και της Ευρώπης.

Η Κύπρος έχει κερδίσει με αγώνες και θυσίες την Δημοκρατία της, και δεν πρέπει να γυρνούμε την πλάτη σε αυτούς που θυσιάστηκαν για αυτήν. Η ψηφοφορία στις εκλογές είναι γιορτή της Δημοκρατίας και έτσι πρέπει να την βλέπουμε. Όλοι έχουμε υποχρέωση να ψηφίζουμε και αλίμονο μας εάν επιτρέψουμε να κυριαρχήσει στην ημικατεχόμενη Κύπρο μας, η άγνοια και η αδιαφορία.

Άλλωστε βλέπουμε αυτά που συμβαίνουν σε άλλες χώρες και ιδιαίτερα στις Η.Π.Α και Μ. Βρετανία όπου εκεί έχουν προαιρετική ψηφοφορία και έχουν ενθαρρύνει τον κόσμο να ζει μέσα στην αδιαφορία και στην άγνοια. Εκεί που οι κυβερνήσεις θέλουν να υπνωτίζουν τον λαό, προτάσσουν την προαιρετική ψηφοφορία τάχατες για θέματα "Ελευθερίας".

Σε αυτές της εκλογές που έχουν ξεχωριστή σημασία για τον τόπο μας και την κοινωνία μας θα πρέπει ο κάθε Κύπριος/α να δηλώσει παρόν. Δεν μπορούμε να σφυρίζουμε αδιάφορα μπροστά στις επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής δεξιάς και όχι μόνο.

Ιδιαίτερα ο κόσμος της Αριστεράς στην Κύπρο πρέπει να ενισχύσει την θέση του ΑΚΕΛ στην Ευρώπη αφού εκεί δίνονται πολλές μάχες για να μην περάσουν αντιλαϊκές και αντεργατικές θέσεις. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά απέδειξε ότι αποτελεί την μοναδική αξιόπιστη δύναμη υπεράσπισης των εργαζομένων αλλά και τον πιο αξιόπιστο φίλο της Κύπρου. Οφείλομαι να την ενδυναμώσουμε ακόμη περισσότερο.
Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υποτιμούμε τις Ευρωεκλογές αφού πλέον πολλές αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα την ζωή μας λαμβάνονται στο Ευρωκοινοβούλιο.

Συνεπώς, πρώτα ψηφίζουμε, μετά παραλία…

Μιχάλης Κ. Πούρος
Μέλος της Σ.Ε. ΑΚΕΛ Δαλιού

Μπροστά από τα 3 συνθήματα των Προεδρικών Εκλογών 08

Άρθρο που στάληκε στον Τύπο τον Ιανουάριο 2007

Η Επικοινωνιακή Στρατηγική σε κάθε εκλογική μάχη αποτελεί σημαντικό παράγοντα για κάθε επιτελείο. Τα χρώματα, το ύφος, η διαφήμιση μαζί με πολλά άλλα εργαλεία συνθέτουν την επικοινωνιακή προσπάθεια του κάθε επιτελείου για άντληση ψήφων.

Τα συνθήματα αποτελούν ένα πολύ σημαντικό στοιχείο σε αυτή την προσπάθεια ως προς το να υπάρχει ολοκληρωμένη και ομοιόμορφη εικόνα. Επιπλέον, τα συνθήματα είναι η ομπρέλα της όλης φιλοσοφίας και πολιτικής που εκπέμπει και αντιπροσωπεύει ο κάθε υποψήφιος.

Θεωρώ ότι είναι ενδιαφέρον να σχολιαστούν τα συνθήματα που επέλεξαν να έχουν τα επιτελεία των Υποψηφίων γιατί μέσα από αυτά προκύπτει ξεκάθαρα και ο τομέας που θέλουν να δώσουν έμφαση. Επίσης, αναλύοντας τα συνθήματα των εκλογών μπορούν να εξαχθούν πολύ ενδιαφέροντα και χρήσιμα επικοινωνιακά αλλά και πολιτικά συμπεράσματα.

Μπροστά μας έχουν παρουσιαστεί τα εξής τρία συνθήματα:
Υπεύθυνη Δύναμη του Ιωάννη Κασουλίδη
Επιλογή Εμπιστοσύνης του Τάσσου Παπαδόπουλου
Πολιτική Ενότητας και Ανθρωπιάς του Δημήτρη Χριστόφια

Αρχίζοντας με την Υπεύθυνη Δύναμη του Ιωάννη Κασουλίδη εύκολα μπορεί κάποιος να διακρίνει ότι το σύνθημα δεν ταιριάζει με τον Υποψήφιο ο οποίος δεν εκπέμπει δυναμική. Είναι εμφανές ότι ο κος. Κασουλίδης βασίζεται πολύ περισσότερο από κάθε άλλο υποψήφιο στους επικοινωνιολόγους οι οποίοι τον καθοδηγούν βήμα προς βήμα. Οι ίδιοι επικοινωνιολόγοι προσπαθούν ανεπιτυχώς να παρουσιάσουν τον Υποψήφιό τους ως αντιπρόσωπο του εκσυγχρονισμού μέσα από τεχνικές που θυμίζουν Αμερικάνικες προεκλογικές εκστρατείες αλλά και σκηνικά που από το πολύ γρασίδι, εμένα προσωπικά μου θυμίζουν συνέδρια κηπουρικής.

Επιπρόσθετα, ο κος. Κασουλίδης επιμελώς αποφεύγει τις ευθύνες του παρελθόντος. Είναι εμφανής η προσπάθεια να μην συνδέεται η παρούσα εικόνα του Υποψήφιου για την Προεδρία, με την εικόνα του πρώην Υπουργού Εξωτερικών, γιατί αυτό παραπέμπει στους χειρισμούς που έγιναν τότε και έφεραν τα πρώτα Σχέδια Αννάν. Ενώ η επικοινωνιακή προσπάθεια του κου. Κασουλίδη στην αρχή βαφτίστηκε σαν ανεξάρτητη υπερκομματική υποψηφιότητα στην πορεία αναγκαστικά λόγω χαμηλών ποσοστών, αποκαλύφθηκε το αυτονόητο και η πραγματικότητα ότι δηλαδή πρόκειται για μια Συναγερμική υποψηφιότητα. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι έμμεσα παρουσιάζεται ότι βρίσκεται στην σκιά του κου. Αναστασιάδη. Ο κος. Κασουλίδης είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων και συνεπώς επικοινωνιακά τουλάχιστον ένα άλλο σύνθημα θα ήταν πιο εύστοχο.

Το σύνθημα του κου. Τάσσου Παπαδόπουλου Επιλογή Εμπιστοσύνης, είναι βασισμένο στην κινδυνολογία που έχει επιλέξει το εν λόγω επιτελείο για να κερδίσει ψήφους. Είναι συνεχής η προσπάθεια να περάσουν το μήνυμα ότι εάν δεν επανεκλεγεί ο κος Παπαδόπουλος τότε θα έρθει η καταστροφή. Το επιτελείο του κου. Παπαδόπουλου προσπαθεί αγωνιωδώς να μας πείσει ότι ο Υποψήφιος τους είναι η μόνη έμπιστη επιλογή για την σωτηρία της Κύπρου επιμένοντας να οικειοποιούνται το 76% του λαού που είπε Όχι στο δημοψήφισμα του 2004. Ναι ενώ έχουμε μπει στο 2008, αυτοί έχουν μείνει κολλημένοι στο Όχι του 2004 αφού για αυτούς ο χρόνος σταμάτησε τότε. Η μετά-δημοψηφισμάτων διαχείριση του Όχι από το κ. Παπαδόπουλο ήταν η χείριστη των περιστάσεων. Συνεπώς, ο κόσμος έχει κρίση για να κρίνει εάν ο νυν Πρόεδρος αποτελεί την έμπιστη επιλογή για εξεύρεση λύσης.

Δυστυχώς, για τον κύριο Παπαδόπουλο ο κόσμος έχει και μνήμη για να συγκρίνει τι έλεγε το 2003 και τι πραγματικά έπραξε. Οι διαφημίσεις το είπαμε το κάναμε λεν την μισή αλήθεια αφού πολλά σημαντικά που είπαν είτε δεν τα έπραξαν είτε έπραξαν τα αντίθετα από αυτά που συμφώνησαν στο προεκλογικό πρόγραμμα. Ένας ο οποίος επικαλείται την λέξη εμπιστοσύνη τουλάχιστον αυτά που συμφωνεί με τους συνεργάτες του τα τηρεί π.χ. το όριο αφυπηρέτησης. Η εμπιστοσύνη κερδίζεται με πράξεις και όχι με συνθήματα. Άρα το σύνθημα που έχει επιλεγεί σε αυτή την περίπτωση είναι τουλάχιστον πολιτικά άστοχο και επικοινωνιακά αδύνατο.

Το σύνθημα της εκστρατείας του Δημήτρη Χριστόφια Πολιτική Ενότητας και Ανθρωπιάς ταιριάζει πραγματικά και κρίνεται εύστοχο και πετυχημένο αφού αποδίδει απλά την πραγματική εικόνα. Η μέχρι σήμερα πολιτική που υποστήριζε και υποστηρίζει ο Δημήτρης Χριστόφιας έχει στο επίκεντρο της, τον απλό άνθρωπο πάντα επιδιώκοντας φιλολαϊκή πολιτική για να ευημερεί η κοινωνία και όχι οι αριθμοί.

Ναι, ο Δημήτρης Χριστόφιας μπορεί να ενώσει μέσα από την προσωπικότητα που διαθέτει. Το έχει αποδείξει και από την μέχρι τώρα θητεία του στην Βουλή των Αντιπροσώπων ότι επιδιώκει πάντα την συναίνεση και την συλλογικότητα. Άλλωστε το έχει δηλώσει ότι το Εθνικό Συμβούλιο υπό την Προεδρία του θα αποκτήσει μια νέα δυναμική. Επίσης, έχει δηλώσει ότι στο δικό του Υπουργικό Συμβούλιο θα μετέχουν άτομα ευρείας αποδοχής. Διαχρονικά πολλές δημοσκοπήσεις το έχουν κατατάξει όχι τυχαία, ως τον πιο αγαπητό πολιτικό ηγέτη. Επιπλέον, το γεγονός ότι έχει αποδεδειγμένα τις πιο στενές σχέσεις με του Τουρκοκύπριους, αυτό σημαίνει ότι είναι ο μόνος που μπορεί να πετύχει πραγματική ενότητα ολόκληρου του Κυπριακού λαού Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων. Βάση των πιο πάνω το πρώτο μέρος του συνθήματος, Πολιτική Ενότητας αποδεικνύεται ως εύστοχο αλλά και επικοινωνιακά δυνατό ιδιαίτερα στα μηνύματα που αφορούν την εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό.

Όσον αφορά το δεύτερο μέρος του συνθήματος που αφορά την ανθρωπιά, οι πράξεις και η ιστορία του Δημήτρη Χριστόφια μιλούν από μόνες τους. Ο Δημήτρης Χριστόφιας έχει αποδείξει πολλές φορές την μεγάλη ευαισθησία που έχει σε θέματα κοινωνικής αδικίας. Η αγάπη του για τον απλό άνθρωπο, τον εργάτη, τον συνταξιούχο, η έγνοια του για το μέλλον της νεολαίας αλλά και το μαράζι του για την μοιρασμένη Κύπρο φαίνονται έμπρακτα μέσα από τους πολυετής αγώνες που έχει δώσει μέσα από το ΑΚΕΛ και το Λαϊκό Κίνημα.

Η Πολιτική Ενότητας και ανθρωπιάς είναι ένα σύνθημα πολύ αποτελεσματικό αφού βασίζεται στην γνησιότητα που εκπέμπει και αντιπροσωπεύει ο Δημήτρης Χριστόφιας. Επικοινωνιακά καταφέρνει να περάσει τα σημεία που θέλει να δώσει έμφαση το επιτελείο του. Θα κυβερνήσει συναινετικά μακριά από συγκρουσιακές καταστάσεις για αύξηση των προοπτικών επίλυσης του Κυπριακού, όπως επίσης θα κυβερνήσει φιλολαϊκά έχοντας πάντα στο επίκεντρο του τον απλό άνθρωπο.

Καταληκτικά πιστεύω ότι το σύνθημα του Δημήτρη Χριστόφια είναι αυτό που επικοινωνιακά τουλάχιστον κερδίζει τις εντυπώσεις. Είναι ένα σύνθημα που δεσμεύετε εφικτά πράγματα, γνωρίζοντας ποιος τα υπόσχεται. Συνεπώς η αξία στο σύνθημα έχει να κάνει και με την αξία, τα προσόντα, την προσωπικότητα αλλά και τον χαρακτήρα του ίδιου του Δημήτρη Χριστόφια.

Μιχάλης Κ. Πούρος
Μέλος της Σ.Ε. ΑΚΕΛ Δαλιού